Στο κέντρο του στήθους
βρίσκεται το τέταρτο ενεργειακό μας κέντρο.
Η γέφυρα ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα,
το σπίτι της ψυχής.

​

Ο αέρας που αναπνέουμε,
η ροή της ζωής μέσα μας,
είναι η ανάσα της καρδιάς.

Όπως ο αέρας που κινείται μέσα στα δέντρα,
μας θυμίζει ότι η αγάπη είναι ροή·
δίνει και λαμβάνει,
ανοίγει και μαλακώνει.

​

Η πράσινη ακτινοβολία του, όπως τα δάση
και η ανάσα της Φύσης,
μας ανοίγει στην άνευ όρων αγάπη,
στη συμπόνια και την ισορροπία.

​

Πίσω του, αγγιγμένος από ροζ,
βρίσκεται ο χώρος της ανθρώπινης αγάπης.
Τρυφερός, εύθραυστος, γεμάτος πόθο,
κάποιες φορές πληγωμένος.

Όταν η αγάπη απουσιάζει, αυτή η καρδιά πονά
και η αναπνοή γίνεται σφιχτή.

​

Μαζί μας θυμίζουν:
να αγαπάμε τόσο θεϊκά όσο και ανθρώπινα,
να κρατούμε συμπόνια για τον κόσμο
και για τον δικό μας πόθο.

​

Και όταν αυτό το κέντρο ανοίγει,
μέσα από τη συγχώρεση, τη σύνδεση
και την απλή πράξη του να αγαπάμε τον εαυτό μας,
η ζωή γίνεται ξανά ροή,
γεμάτη ισορροπία και χάρη.